Gaziantep Zafer Gazetesi [17.08.2010]

Teğmenin mektupları

Daha evvelki yazılarımda bu teğmenden zaman zaman bahsetmiş olacağım. Kendisi öz kardeşimdir ve on yıl önce TSK’den Kıdemli Albay rütbesini alarak emekli olmuştur. Hava kuvvetlerinde uzun yıllar çalışarak birçok deneyimli hizmetler veren Teğmenim işte 1968 yıllarında Diyarbakır Hava üssünde görevli olduğu dönemlerde bana sık sık mektuplar yazar ve o günkü hislerini anlatmaya çalışırdı.
Bugünlerde Ankara’daki mütevazı evinde işte o günlerin muhasebesini yaparak geçirdiği evinin penceresinden Anıtkabirde ebedi istirahatgahında uyuyan büyük Atatürk’ü izler ve onun izinde olmanın heyecanını yaşarken bana yine seslenir:
AĞABEY ATATÜRK’ÜN İZİNDEMİYİZ?
Ve cevabımı düşünmem gerek diye noktalarken, arşivimi kurcalayıp onun mektuplarına ulaşıp işte seslere ses vermek ihtiyacı duydum. Fırsat ve zaman içinde bu mektupları mümkün olduğunca zülfüyâra dokunmadan gündeme taşımaya çalışacağım.
29.03.1969
AĞABEY;
Belki inanmayacaksın, ama tam bir aydır sana yazmak için elime kâğıdı kalemi alıyor, birkaç satır yazıyor tekrar tıkanıyor ve bırakıyorum. Otuz yaşına girdiğim günden beri devam ediyor. Sizlere seslenmek bana hep heyecan vermiştir. Bu heyecanı her gün duyuyorum da, ne yazık ki sizlere duyuramıyorum, çoğu zaman. Bu bana biraz ihmalkârlık biraz artan sorumluklar, biraz yarım kalınmış hayata yetişme diyebilirsiniz siz. Beni de böylece af etmiş olursunuz. Derim ya; unutmak yok! Biz hayat savaşıyla, dayanışmayla, neşeyle, kederle bir bütünüz. Bu bütünün parçalanmasına imkân olmaz. Hele yaşı 30 olan Nevzat buna asla müsaade etmez. Etmemiştir de...
Bizler yaşlanmış bir toplumun yoksul ailesi olarak, namus duvarlarından biriyiz. Bunu her geçen gün daha iyi almıyor, bunu her geçen gün daha iyi anlıyor, yetişmede, bilmede, neden bu kasar yoksul kalışımıza üzülüyorum...
On beş gün önce İstanbul’a zorunlu bir yolculuk yaptım. Bu yolculuğum üç gün sürmüştü ve Muzaffer ağabey bir kalp krizi geçirmişti. İlkte olsa üzücüydü bu. Atladık gittik. Bizde oradan buradan duymuştuk. Belki sen de öğle. Ama yinede atladık gittik...
Muzaffer Ağabey on günlük bir istirahat almış ve bu istirahatını evde geçirmeye başlamıştır. İstirahatını yatakta geçiriyordu. Hastaneye gitmiş ve sonrada evde yatak istirahatına çekilmişti. Durumu iyiydi ve devamlı doktor gözetimi altındaydı.
Anneme gelince oda iyi demek gerekirse iyi görünmeye çalışan bir görüntü içindeydi. Burada onun pekiyi olmadığını söylemek isterim. Çünkü bunalımları vardı ve o bunalımlar onu fazlaca sarsıyor, yoruyor ve yorgun düşürüyordu. Kendisi hiç farkında değildi amma biz çok iyi fark ediyorduk. Namlusu kırık 40 mm.’lik havan topu gibiydi. Bu durumda neresi iyi!...