Gaziantep Zafer Gazetesi [17.08.2010]

Gaziantep Tiyatrosunda Cahit Saraç (ROLÜN BÜYÜGÜ, KÜÇÜĞÜ…)

ROLÜN BÜYÜGÜ, KÜÇÜĞÜ…
Gaziantep Tiyatro tarihinde Cahit Saraç’ın çok önemli yeri vardır. O daha yürümeye başlar başlamaz tiyatro yapmaya başlamış. Tiyatroyu okumayı yazmaya öğrenmeden yaşama geçirmiş. İlkokulda, orta okulda hep tiyatro yapmış.
Onun lise yıllarında bir oyununu izlemiştim. Gaziantep Lisesinin tiyatro etkinliklerinden biriydi. Saray Sinemasında Köşebaşı oyunu oynanıyordu. O oyundan belleklerde hiç kimse kalmadı. Ne oyunu sahneye koyan öğretmen, ne de oyunu baş yol oyuncuları…
Bir tek kişi belleklerde kaldı: Cahit Saraç. Oysa o kadar küçük bir rolü vardı ki bu oyunda. “Köçebaşı”nın bir yerinde, sahnenin bir başından girip öbür başından çıkan bir eskiciydi o. Ama öyle bir eskiciydi ki…
“Eskiler alırım! Eski silah, eski, at, eski avrat!..” deyişi salondaki herkesi gülmekten kırıp geçirmeye yetmişti. Ustaların, “rolün büyüğü küçüğü yoktur,” deyişi buydu işte. İyi oyumcu bir cümlelik repliğiyle bile harikalar yaratabilirdi.
SIÇAN OLMADAN ÇUVAL DELİYORLAR
Saraç’ın okulda daha İngilizceyi öğrenmeden bir de İngilizce oyun sahnelemesi var. Kendi deyimiyşe “sıçan olmadan çuval deliyorlardı. “İngilizcede daha “Ben tiyatroya gidiyorum”u bile bellemeden İngilizde tirat atıyorlardı.
O oyunla ilgili anısını şöyle anlatıyor arkadaşım:
“Sınıfımızın en iyi İngilizce bileni İsmail Hakkı Özsabuncu’ydu. Türkçe kısa bir oyun çiziktirip bunu İngilizceye tercüme etmesini rica ettim. Okul çıkışı saatlerinde bu oyunu İngilizce olarak prova yaptırıp hazır hale getirdim. Bu iş için iki haftamı harcadım.
Oyunu beş kişi oynayacaktı. Oyunumun basit bir kurgusu vardı. Hastanede geçen bir olayı canlandıracaktık. Trafik kazasına uğrayan bir baba var. Bunu geç haber alan ailesi, araya araya onu hastanede ayağı kesilmiş bir durumda bulmuşlar.
Çocukları babayı hayatla barışık bir hale getirmek için büyük çabalara girişmişlerdi. Bu oyunda kurnazlık edip Hastahane hademesini kendime ayırdım. Bu rolde en oynayacağım için de kendime kısa cümleler seçmiştim.
DOCTOR CAMİNG, YES YES, NO…
“Come here: buyurun; yes yes: evet evet; nooo: hayır; “Doctor is caming: doktor gelecek vb. gibi İngilizce replikler yazdırmıştım ama sahnede en uzun süre kalacak olan da yine bendim. Mimiklerimle oyuna katılıp kısa cümlelerle olayı idare ediyordum. Buna karşın her an sahnedeydim.
İsmail Hakkı’ya da İngilizceyi iyi bildiğine güvenerek uzun repliklerle donatılmış uzman doktor rolünü vermiştim. İsmail olağan üstü akıcı bir İngilizce ile oynuyordu. Baba rolünde Enver Tekerlek acı ve şanssızlıkları çok iyi dramatize edip, tipinin hakkını veriyordu.
Salman Özçalışkan kaza geçiren babanın en iyi arkadaşı olarak, gelecek güzel günler beklentisi ile teselli dolu sözlerle bir an evvel onu ayağa kaldırmak için üzerine düşeni en iyi şekilde yapıyordu Kısaca, İngilizcesi iyi olup tiyatroya yatkın olan beş arkadaşım da provalarda üzerlerine düşen her şeyi fazlasıyla yaptılar.
İyi örgütlenmiştik her şey hazırdı. Ders zili çalıp içeri girildiğinde Halil Şeref ayağa kalkarak öğretmenim Cahit Saraç arkadaşımız bir oyun hazırlamış onu burada sınıfta izleyebilir miyiz? öğretmen hemen parladı.
“Derste oyun mu olur! Onu başka bir zaman, başka yerde izleyin!”
Halil Şeref hemen devam ederek:
“Ama İngilizce oynayacaklar efendim…”
Öğretmenin yüzü bir an değişti; sevinçle:
“Şimdi mi? Hadi öyleyse.”
Halil Şeref:
“Beş dakika dışarıda kostümlerimizi giyinerek makyajlarımızı yapıp geleceğiz. Benim de rolüm var efendim,” dedi.
Öğretmenin içi içine sığmıyordu. İzin verdi, sınıftan çıktık. Dışarıda hazırlanmamız çok sürmedi. Makyaj kalemi ile bıyık falan; kostüm, önlük, gözlük; sargı bezi falan… On dakikada sınıf dışında her şeyin gereği yapıldı. Tamam…
İsmail Hakkı akıcı İngilizce ile Hastahanedeki uzman Doktor rolünü uzun uzun repliklerle oynadı. Provalardaki gibi her şey yolunda gitti. Öğretmen gördüklerine inanamadı. Oyunun başından beri sahnede en uzun kalıp en kısa repliklerle cevap veren ve sahneyi boş bırakmayan da bendim!
Oyun bittikten sonra öğretmen bütün arkadaşları teker teker tebrik etti. Bana da kusur etmiş gibi eğilerek:
“Bu oyunu yazıp yönettiğin ve sınıfta oynadığın için sana çok teşekkür ederim,” dedi. Böylece İngilizce bir oyunla durumu kurtarmış, sınıfta İngilizce öğretmenimizin en gözde öğrencisi olmuştum.
YARIN: BURUN HAYRİ TİYATROCU